Contact begint met delen!

Welkom op deze blog. Graag reacties of blog mee!
maandag 8 oktober 2012

postheadericon Ervaringsverhaal 3

Ervaringsverhaal van mevr. 53 jaar

Waar de depressie  is door ontstaan, kan ik duidelijk aangeven. Ik heb eerder nooit een depressie gehad, het is de eerste keer. Mijn man is ziek geworden, diagnose kanker en heeft toen nog maar 1 jaar geleefd. In de tijd toen mijn man ziek werd, werkte ik bij een schoonmaakbedrijf. Zij hadden geen begrip voor mijn situatie, er was geen mogelijkheid tot zorgverlof en ik moest me niet aanstellen en maar gewoon doorwerken, of anders zelf ontslag nemen.

                    Naast de zorg voor mijn man, had ik ook de zorg voor mijn 3 kinderen: 2 dochters en 1 zoon, die alledrie een beperking hebben, PDD NOS, ADHD en licht zwakbegaafd. Zeer zwaar,  werken, zorgen en weer werken, ga zo maar door. Tot het moment dat mijn huisarts zag dat het zo niet langer kon, deze heeft contact gehad met de bedrijfsarts en mijn aangeraden te stoppen met werk. Eigenlijk ben ik toen ingestort, het was de druppel. Ik was futloos , kon niets meer doen, mijn leven ging niet verder. Ongeveer een ½ jaar na het overlijden van mijn man ben ik opgenomen na een suïcidepoging. Ik zag geen uitweg meer , kon het niet meer aan.



Het was een “keuze”of ik ging vrijwillig mee of er zou een gedwongen opname volgen. Doordat ik opgenomen werd, zijn mijn kinderen uit huis geplaatst. De eerste maand heb ik me alleen maar verzet, wilde er niet zijn, het voelde als een gevangenis, alles gesloten, ik kwam in het begin niet van mijn kamer. Wel zag ik in dat als ik het verzet niet opgaf er waarschijnlijk helemaal niets zou veranderen en ik niet verder kwam. Ben toen met het afdelingsprogramma mee gaan doen, gespreksgroepen, therapieën. Ik heb daardoor meer leren praten.

                    Vanuit de stabilisatiegroep kwam ik terecht bij de ODAC, wat mij veel heeft geholpen. Ik ben een creatief mens en hier kon ik weer vooruit met mijn passie. Ik schilder, fitness en ga naar het aktiviteitencentrum. En ik ben onder lotgenoten die me niet veroordelen.

Het zwaarste is dat mijn omgeving niet begrijpt wat ik doormaak. Iedereen zegt maar , waarom ben je naar het GGZ gegaan, was toch niet nodig geweest , kan je zelf toch wel etc. Daarnaast krijgt het rouwproces vanwege het overlijden van mijn man ook geen begrip, men zegt is toch al lang geleden je moet weer vooruit(2011) etc. Momenteel word ik goed ondersteund door BZW, Huisarts, SPV etc. Helaas slaan de medicijnen nog steeds niet aan, heb er veel verschillende gehad, maar hier merk ik nog weinig van. Het is ook dan ook een op en af gaan van mijn depressieve gevoelens , de ene week gaat het beter dan de andere week.

Wat mij vooral is bijgebleven tijdens mijn opname, is dat er geen ondersteuning was richting mijn kinderen. Zij zaten thuis te huilen op de bank en wisten ook niet wat er gebeurde. Ik moest tijdens mijn opname alles voor hun regelen, terwijl ik dat niet kon en niet wist bij wie ik terecht kon met mijn kinderen en de zorg voor hun.
Momenteel is mijn dochter bij mij in huis en daar ben ik er blij mee, zij kan mij ondersteunen en zijzelf krijg begeleidingsgesprekken op school. De behandeling van mijn depressie is nog in volle gang.

0 reacties:

Mogelijk gemaakt door Blogger.

Volgers

Vragen?

U heeft een vraag? Klik hier

Over dit blog

Dit blog is er voor iedereen die te maken heeft met de geestelijke gezondheidszorg. Grip blogt is nog in ontwikkeling. Er is ruimte voor verhalen, feiten en vragen.
Wie zijn verhaal wil delen op dit blog, kan contact opnemen met de medewerkers van Grip via: grip@ggzoostbrabant.nl

Volg ons

Volg ons via e-mail

Contact Grip

Gebouw 't Warant

Wesselmanlaan 25a
5707 HA Helmond (route)

T 0492 - 84 44 21


Openingstijden:
maandag en vrijdag
van 9.30 - 12.30 en 13.30 - 16.30 uur

dinsdag en donderdag
van 13.30 - 16.30 uur





Gebouw Claraklooster

Molenstraat 74a
5701 KH Helmond (route)

T 0492 - 50 57 41

Openingstijden:

maandag t/m donderdag
van 13.30 - 16.00 uur