Contact begint met delen!

Welkom op deze blog. Graag reacties of blog mee!
woensdag 3 oktober 2012

postheadericon Ervaringsverhaal over depressie


Ervaringsverhaal van mevr. (bekend bij redactie). 68 jr.over haar depressiviteit :

 Ik heb mijn hele leven al depressieve gevoelens, al toen ik kind was. Hier kon ik met mijn ouders niet over praten, het was ook moeilijk uit te leggen wat ik voelde . Er zijn geen anderen in mijn familie die ook depressief zijn.

Er is een periode van 15 jaar geweest , dat ik me “normaal” voelde zonder de heftige depressieve gevoelens. Die zich uiten alsof je in een andere wereld zit, een hel waar je niet uitkunt. Je kunt die wereld niet veranderen.
Alles is teveel om te doen, zelfs een kopje in de vaatwasser zetten. Paniekgevoelens ook ’s nachts, je wilt dan weg uit huis, iets doen, fietsen, wandelen.
Doordat je deze gevoelens kwijt wilt,  ook een paar keer veel pillen slikken om niets te hoeven voelen.

De laatste jaren zijn de depressieve gevoelens verergerd, wsl. omdat ik nu de tijd voor mezelf heb en het verleden in mijn gedachtes terugkomt.
20 jaar geleden ben ik gescheiden en dat heeft mijn man niet aangekund , heeft toen  suicide gepleegd. In die tijd had ik alleen de zorg voor mijn 5 kinderen ( 3 dochters en 2 zonen ) en daar richtte ik al mijn aandacht op, zodat ik niet aan verwerken toekwam.
Ik ben 3 keer opgenomen geweest , de eerste keer in 1973 op Huize Padua.
Dit was een zware tijd, het was een opname van 3 weken (IBS), daarna stond je weer op straat zonder dat je aandacht kreeg en zonder dat er echt over gepraat werd.
De depressie toen ; openbaarde zich na de bevalling van mijn derde kind. Het zou kunnen dat het een postnatale depressie was, maar daar werd niet naar gekeken.
Mijn laatste opname was dit jaar 2012. Mijn zoon heeft toen de crisidienst gebeld en gezorgd dat ik opgenomen werd. Een heel andere opname dan lang geleden op Huize Padua.
Ik kreeg een contactpersoon (speciale begeleider) die er voor me was, individuele geprekken en groepsgesprekken, belangrijk omdat ik daardoor erkenning kreeg. EMDR om de ervaringen van het verleden een plaats te geven en te verwerken.
Aktiviteiten zoals schilderen en knutselen om de aandacht ergens anders op te richten.
Ik ga ook de mindfulness volgen. Veel plezier heb ik van de SPVer die langs komt. Vaak, als het nodig is en minder, als ik het weer beter red.
Momenteel gaat het weer beter met me, ik fiets veel, dingen doen is belangrijk.
Mijn leven wordt weer ingekleurd en ik kan ook de mooie dingen weer zien.
Medicatie ondersteunt dit ; anti-depressiva en anti-psychotica.
Ik ben ook trots op mijn kinderen, mijn zoon studeert binnenkort af in Barcelona en daar ga ik naar toe. 

Heb ik het ondanks alles goed gedaan.

0 reacties:

Mogelijk gemaakt door Blogger.

Volgers

Vragen?

U heeft een vraag? Klik hier

Over dit blog

Dit blog is er voor iedereen die te maken heeft met de geestelijke gezondheidszorg. Grip blogt is nog in ontwikkeling. Er is ruimte voor verhalen, feiten en vragen.
Wie zijn verhaal wil delen op dit blog, kan contact opnemen met de medewerkers van Grip via: grip@ggzoostbrabant.nl

Volg ons

Volg ons via e-mail

Contact Grip

Gebouw 't Warant

Wesselmanlaan 25a
5707 HA Helmond (route)

T 0492 - 84 44 21


Openingstijden:
maandag en vrijdag
van 9.30 - 12.30 en 13.30 - 16.30 uur

dinsdag en donderdag
van 13.30 - 16.30 uur





Gebouw Claraklooster

Molenstraat 74a
5701 KH Helmond (route)

T 0492 - 50 57 41

Openingstijden:

maandag t/m donderdag
van 13.30 - 16.00 uur